جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٩ - غزل ٥٧٥ سليمى منذ حلت بالعراق

نگرفتم، در پيرى هم سپيدى مو مرا نهى مى كند كه درپى ديدار دوست شوم.

مى‌گويدم: اين كار، كار جوانان است، نه پيران، تنها مى توانى از ظواهر جمالهاى عالم كه پرتوى از جمال اويند بهره‌مند گردى، و به خيال او قانع شوى، و يا از انس با استاد كامل خود بهره‌مند گردى. به گفته خواجه در جايى:

لذا مى گويد:

اى خواجه! حال كه وصال دوست ميسّرت نيست، با مرشدِ طريق (چون از سفر باز آيد) بنشين و حضور در خدمتش را مغتنم شمار، تا به ياد حضرت دوست زنده‌ات گرداند، و در غيبتش هم دعاگويش باش و بگو:

و بگو:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٢، ص ٣٠٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٠، ص ١٨٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٧، ص ٢٣٢.