جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٨ - غزل ٥٧٥ سليمى منذ حلت بالعراق

هرگزم مِهْرِ تو از لوحِ دل و جان نرود

هرگز از ياد من آن سروِ خرامان نرود

آن چنان مهر توام در دل و جان جاى گرفت‌

كه گَرَم سر برود، مهر تو از جان نرود

از دماغ من سرگشته خيالِ رُخِ دوست‌

به جفاىِ فلك و غُصّه دوران نرود

در ازل بست دلم با سر زلفت پيوند

تا ابد سر نكشد و ز سر پيمان نرود[١]

خِرَد در زندهْ رود انداز و مِىْ نوش‌

به گلبانگِ جوانانِ عراقى‌

بر سر آنم كه گر ز دست برآيد

دست به كارى زنم كه غُصّه سرآيد

خلوتِ دل نيست جاىِ صُحبتِ اغيار

ديو چو بيرون رود فرشته درآيد

بر در اربابِ بى‌مُروّتِ دنيا

چند نشينى؟ كه خواجه كى بدر آيد

صبر و ظفر هر دو دوستان قديمند

بر اثر صبر، نوبتِ ظفر آيد[٢]

نَهانِى الشَّيْبُ عَنْ وَصْلِ العُذارى‌

سِوى‌ تَقْبيلِ وَجْهٍ وَاعْتِناقٍ‌[٣]