جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٥ - غزل ٥٧٥ سليمى منذ حلت بالعراق

ساقيا! مايه شباب بيار

يك دو ساغر شرابِ ناب بيار

داروىِ دردِ عشق، يعنى مِىْ‌

كوست درمانِ شيخ و شاب بيار[١]

مِىِ باقى بده تا برفشانم‌

به يارانْ مست و خوشدل عمرِ باقى‌

اى نورِ چشمِ من! سخنى هست، گوش كن‌

تا ساغرت پُر است، بنوشان و نوش كن‌

با دوستان مضايقه در عُمر و مال نيست‌

صد جان فداىِ يارِ نصيحتْ نيوش كن‌

ساقى! كه جامت از مِىِ صافى تُهى مباد!

چشمِ عنايتى به منِ دُرْدْ نوش كن‌

سرمست در قباىِ زَرْ افشان چو بگذرى‌

يك بوسه نذرِ حافظِ پشمينه پوش كن‌[٢]

ساقى! بنور باده بر افروز جام ما

مطرب بگو كه كارِ جهان شد به كام ما[٣]

ساقيا! برخيز و در دِهْ جام را

خاك بر سر كن غمِ ايّام را[٤]

درونم خون شد از ناديدنِ دوست‌

ألا تَعْساً لِايّامِ الْفِراقى‌[٥]

دمى با نيكنامان متّفق باش‌

غنيمت دان امورِ اتّفاقى‌