جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٤ - غزل ٥٧٥ سليمى منذ حلت بالعراق

شرابِ تلخ مى خواهم، كه مرد افكن بود زورش‌

كه تا يك دم بياسايم، ز دنيا و شَرْ و شورش‌

بياور مِىْ، كه نتوان شد ز مكرِ آسمان، ايمن‌

به لَعْبِ زُهْره چَنگىّ و بهرامِ سلحشورش‌

كمندِ صيد بهرامى بيفكن، جامِ جَمْ بردار

كه من پيمودم اين صحرا، نه بهرام است و نه گورش‌[١]

جوانى باز مى آرد به يادم‌

صداىِ چنگ و نوشانوشِ ساقى‌

اى صبا! نكهتى از خاكِ دَرِ يار بيار

ببر اندوهِ دل و مژده دلدار بيار

نكته روح فزا از دهنِ يار بگوى‌

نافه خوش خبر از عالمِ اسرار بيار

تا معطّر كنم از لطفِ نسيمِ تو مشام‌

شمّه اى از نفحاتِ نَفَس يار بيار

روزگارى است كه دل، چهره مقصود نديد

ساقيا! آن قَدَحِ آينهْ كردار بيار

شكر آن را كه تو در عشرتى اى مرغِ چمن!

به اسيران قَفَس، مژده گلزار بيار[٢]