جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٩ - غزل ٥٧٣ سلام الله ما كر الليالى

منم غريبِ ديار و توييى غريبْ نواز

دمى به حال غريبِ ديارِ خود پرداز

به هر كمند كه خواهى بگير و بازم بند

به شرط آنكه ز كارم نظر نگيرى باز

گَرَم چو خاكِ زمين خوار مى كنى سهل است‌

خرام مى كن و بر خاكْ سايه مى انداز[١]

ز خَطّت صدِ جمال ديگر افزود

كه عمرت باد صد سالِ جلالى!

برآن نقّاشِ قدرت آفرين باد!

كه گِردِ مَهْ كشد خطِّ هلالى‌

زُلْفَيْنِ سِيَه، خَم به خَم اندر زده اى باز

وقتِ من شوريده، به هم برزده اى باز

ز آنروىِ نكو، چشم بدان دور! كه امروز

بر مَهْ زده اى طعنه و برخُور زده اى باز

از غاليه برهم زده اى خوش شكر و گُل‌

امروز همه بر گُل و شكَّر زده اى باز

شهبازِ غمت راست كبوتر، دلِ حافظ

هُشدار! كه بر صيدِ كبوتر زده اى باز[٢]

به هر منزل كه رو آرد خدايا!

نگهدارش به حفظِ لايَزالى‌