جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦ - غزل ٥٤١ پديد آمد رسوم بىوفايى

كه:

٣٦٢٠

«إنَّ أشَدَّ النّاسِ بَلآء اً، ألْأنْبِيآءُ ثُمَّ الَّذينَ يَلُونَهُمْ، ثُمّ الأمْثَلُ فَالأمْثَلُ.»

[١]: (براستى كه بلاء و گرفتارى پيامبران و سپس كسانى كه [از جهت مقام معنوى‌] بعد از ايشانند و سپس همانندترين [اشخاص به ايشان‌] و سپس همانندترين [پايين تر از آنها، تا به آخر] از همه مردم سخت تر است.- نيز:

٣٦٢١

«إنَّ للَّهِ- عَزَّوَجَلَّ- عِباداً فِى الأرْضِ مِنْ خالِصِ عِبادِهِ ما يُنْزِلُ مِنَ السَّمآءِ تُحْفَةً إلَى الأرْضِ إلّاصَرَفَها عَنْهُمْ إلى‌ غَيْرِهِمْ، وَلابَلِيّةً إلّاصَرَفَها إلَيْهِمْ.»

[٢]: (بدرستى كه خداوند- عزّ وجلّ- را بندگانى از برگزيدگان بندگانش، در [روى‌] زمين است كه هيچ هديه و تُحفه اى را از آسمان به زمين فرو نمى فرستد مگر اينكه از آنان بازمى دارد و به ديگران عطا مى فرمايد، و هيچ بلا و گرفتاريى را [از آسمان به زمين فرو نمى فرستد] مگر آنكه [از ديگران بازداشته و] به آنان مى رساند.- همچنين:

٣٦٢٢

«إنَّ اللَّهَ إذا أحَبَّ عَبْداً، غَتَّهُ بِالبَلآءِ غَتّاً.»

[٣]: (براستى كه هرگاه خداوند بنده اى را دوست داشت، سخت در بلا و گرفتارى غوطه ور مى سازد.)

[١] - اصول كافى، ج ٢، ص ٢٥٢، حديث ١.

[٢] - اصول كافى، ج ٢، ص ٢٥٣، حديث ٥.

[٣] - اصول كافى، ج ٢، ص ٢٥٣، حديث ٦.