جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٤ - غزل ٥٧٠ سحر با باد مى گفتم حديث آرزومندى

ستايش پروردگارت به تسبيح او مشغول باش، و پاسى از شب و درپى سجده [ها] او را تسبيح گوى.).

خواجه هم به خود و يا سالكين خطاب كرده و مى گويد: اگر مى خواهى به مقصود و دلدار خويش واصل گردى و از غم هجران خلاصى يابى، كليد گنج مقصودت، به شبخيزى و خواندن حضرت دوست در ساعات خاص، حاصل خواهد شد. «به اين راه و روش ميرو، كه با دلدار پيوندى.» در جايى پس از مژده چنين امرى مى گويد:

در نتيجه، با بيت ختم مى خواهد به زيبايى و پر محتوايى ابيات خود اشاره كند.

در جايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٠، ص ١٧٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٥٤، ص ٢٦٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٥٦، ص ٢٦٩.