جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٧ - غزل ٥٦٧ زين خوش رقم كه بر گل رخسار مى كشى

اى خواجه! مقصد تو از اين همه گفتار، اين است كه از نعيم دهر كه ملكوت و نعمتهاى باطنى آن است، بهره‌مند گردى و به مقام جمع نايل شوى و در كثرت وحدت را هم از دست ندهى؛ حال كه به اين كمال رسيدى، چه مى خواهى؛ كه:

٣٨٠٠

«إلهى! وَاجْعَلْنى مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَأجابَكَ، وَلاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ، فَناجَيْتَهُ سِرّاً وَعَمِلَ لَكَ جَهْراً.»

[٢]: (بار الها! مرا از آنانى قرار ده كه ندايشان كردى و اجابتت نمودند و به آنها نظر افكندى و در برابر جلال و عظمتت مدهوش گشتند سپس در باطن با آنها مناجات كردى و آشكارا و در ظاهر براى تو عمل نمودند.).

آرى، آنچه او در اين ابيات خواسته، دوام آن حالات و كمالات است، كه اگر لحظه اى به خود واگذار گردد، همه را از دست خواهد داد و آن با دوام مراقبه باقى خواهد ماند. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨١، ص ٢٢١.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٥، ص ٢١٢.