جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٥ - غزل ٥٦١ دو يار زيرك و از باده كهن دو منى

يا رب! از ابرِ هدايت برسان بارانى‌

پيشتر زآنكه چو گَرْدى زميان برخيزم‌

گرچه پيرم، تو شبى تنگ درآغوشم گير

تا سحرگه ز كنارِ تو جوان برخيزم‌

سَرْوِ بالا بنمااى بُتِ شيرينْ حركات!

كه چو حافظ ز سَرِ جان وجهان برخيزم‌[١]

ببين در آينه جام، نَقْشْبَندىِ غيب‌

كه كس بياد ندارد چنين عَجَب فِتَنى‌

آن غاليه خَطْ، گر سوىِ ما نامه نوشتى‌

گَردوُن وَرَقِ هستى ما در ننوشتى‌

هر چند كه هجران، ثمرِ وصل برآرد

دهقانِ ازل كاش كه اين تخم نكشتى![٣]

بى مِهْرِ رُخَت روزِ مرا نور نمانده است‌

وز عمر مرا جز شبِ ديجور نمانده است‌

من بعد چه سود ار قدمى رنجه كند دوست‌

كز جان رَمَقى در تنِ رنجور نمانده است‌

صبر است مرا چاره ز هجرانِ تو ليكن‌

چون صبر توان كرد؟ كه مقدور نمانده است‌

در هجر توگر چشمِ مرا آب نمانَد

گو: خونِ جگر ريز كه معذور نمانده است‌