جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٢ - غزل ٥٥٨ خوشتر از كوى خرابات نباشد جايى

محبوبا! اين منم كه جز تو را نمى توانم بخواهم و ببينم؛ كه:

٣٧٥٠

«مَنْ ذَا الَّذى ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ، فَرامَ مِنْكَ بَدَلًا؟! وَمَنْ [ذَا] الَّذى أنِسَ بِقُرْبِكَ، فَابْتَغى‌ عَنْكَ حِوَلًا!»

[١]: (كيست كه شيرينى محبّت تو را چشيد و جز تو را خواست؟! و كيست كه با مقام قرب تو انس گرفت و از تو روى گردان شد؟!- به گفته خواجه در جايى:

اين بيت هم علّت بيان بيت «چه كنى گوش؟ كه در دهر ...» را مى نمايد. بخواهد بگويد: برو ادب را نگاه‌دار، مگر ممكن است سخن پيرانه و پخته شده را هركس به زبان آورد؟! در جايى مى گويد:

معشوقا! امروزم ترحّم فرما و از خطاهايم، كه سبب دورى و هجرانم گشته، بگذر؛ وگرنه فردا از بى‌عنايتهايت سؤال خواهم كرد؛ كه:

٣٧٣٨

«إلهى! إنْ أخَذْتَنى بِجُرمى،

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٤، ص ٣٢٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣١، ص ١٩٠.