جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٩ - غزل ٥٥٨ خوشتر از كوى خرابات نباشد جايى

خواجه در اين غزل با بيانات گوناگونش، در مقام اظهار اشتياق به حضرت دوست بوده و مى گويد:

چنانچه حضرت معشوق مرا در پيرى به قرب خود بپذيرد و به پيشگاهش جاى دهد جز انس و ياد او را اختيار نخواهم كرد و مى گويم:

٣٧٣٣

«إلهى! هَلْ يَرْجِعُ العَبْدُ الآبِقُ إلّا إلى‌ مَوْلاهُ؟! أمْ هَلْ يُجيرُهُ مِنْ سَخَطِهِ أحَدٌ سِواهُ؟!»

[١]: (معبودا! آيا بنده فرارى جز به سوى سرورَش بازگشت مى كند؟! يا كسى غير از آقايش، او را از خشم سرورش پناه مى‌دهد.؟!- مى‌گويم:

٣٧٣٤

«يا مَنْ كُلُّ هارِبٍ إلَيْهِ يَلْتَجِئُ وَكُلُّ طالِبٍ إيّاهُ يَرْتَجى! يا خَيْرَ مَرْجُوٍّ! وَيا أكْرَمَ مَدْعُوٍّ! وَيا مَنْ لايَرُدُّ سآئِلَهُ وَلا يُخَيِّبُ آمِلَهُ! يا مَنْ بابُهُ مَفْتُوحٌ لِداعيه، وَحِجابُهُ مَرْفُوعٌ لِراجيهِ!»

[٢]: (اى خدايى كه هر گريزنده اى به او پناه مى برد و هر جوينده اى بدو اميدوار است! اى بهترين كسى كه به او اميد بسته مى شود! واى بزرگوارترين خوانده شده! واى كسى كه گدايت را ردّ ننموده و آرزومندت را محروم نمى سازى! اى خدايى كه درگاهش [همواره‌] براى خوانندگان گشوده، و حجاب و پرده‌اش براى اميدواران بر كنار زده شده!- به گفته خواجه در جايى:

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٢.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥- ١٤٦.