جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٧ - غزل ٥٥٧ چه قامتى؟ كه ز سر تا قدم، همه جانى

اى دوست! مى‌دانم محنت و غم و اندوه خواجه‌ات بر تو آشكار است و از پريشان خاطرى من آگاهى، لطف و ترحمى فرما و با ديدارت از غم هجرانم خلاصى بخش. و ممكن است بخواهد بگويد: مى‌دانم گناهانم باعث دورى و حجاب ميان من و تو گرديده، لطفى و ترحّمى فرما و خطاهايم را ببخش تا ديده دل به ديدارت بگشايم و از درد و محنت هجران خلاصى يايم كه:

٣٧٣٢

«إلهى! أتَراكَ بَعْدَ الإيمانِ بِكَ تُعَذِّبُنى؟ أمْ بَعْدَ حُبّى إيّاكَ تُبَعِّدُنى؟! أمْ مَعَ رَجآئى لِرَحْمَتِكَ وَصَفْحِكَ تَحْرِمُنى؟! أمْ مَعَ اسْتِجارَتى بِعَفْوِكَ تُسْلِمُنى؟! حاشا لِوَجْهِكَ الكَريمِ أنْ تُخَيِّبَنى!»

[٢]: (معبودا! آگاهم ساز آيا بعد از ايمان آوردنم به تو عذابم مى فرمايى؟! يا بعد از دوست داشتنم تو را، دورم مى‌سازى؟! يا بعد از اميدوارى‌ام به رحمت و گذشتت محرومم مى نمايى؟! يا بعد از پناه آوردنم به عفوت [به ديگرى‌] واگذارم مى كنى؟! از روى [اسما و صفات‌] بزرگوار تو بدور است كه محرومم سازى و خواسته هايم را روا نكنى!- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٩، ص ٢٥٢.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧٨، ص ٢١٩.