جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٠٩ - غزل ٥٥٢ جان فداى تو كه هم جانى و هم جانانى

فضيلت‌ترين عبادت، بيدارى ديدگان به ياد خداوند سبحان است.- نيز:

٣٩١٧

«ذِكْرُ اللَّهِ جَلآءُ الصُّدُورِ وَطُمَأْنينَةُ القُلُوبِ.»

[١]: (ياد خدا، [موجب‌] درخشش و شفافيّت سينه‌ها، و آرامش دلهاست.- همچنين:

٣٧٠٩

«مُداوَمَةُ الذِّكْرِ خُلْصانُ الأوْلِيآءِ.»

[٢]: (مداومت ذكر و ياد [خدا]، همدم بى‌آلايش اولياء مى باشد.- نيز:

٣٧١٠

«مَنْ قامَ بِشرآئِطِ العُبُودِيَّةِ اهِّلَ لِلْعِتْقِ.»

[٣]: (هركس شرايط عبوديت و بندگى را برپا دارد، براى آزاد شدن شايسته مى گردد.) بخواهد با اين بيان بگويد:

دلبرا! سرّى كه در خلقت آدم ابوالبشر ٧ و من نهاده و «إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً»[٥]: (براستى كه جانشينى براى خود در زمين قرار مى دهم.- نيز: «وَ عَلَّمَ آدَمَ‌

[١] - غرر و درر موضوعى، باب ذكر اللَّه، ص ١٢٤.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب ذكر اللَّه، ص ١٢٥.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب العبادة، ص ٢٢٩.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٨٤، ص ١٥٧.

[٥] - بقره: ٣٠.