جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٠٧ - غزل ٥٥٢ جان فداى تو كه هم جانى و هم جانانى

محبوبا! با آنكه تو هم جانى و هم جانانى، دشوار است دست از عبوديّت و خاكسار بودن در درگاهت كشيدن؛ زيرا مرا بر فطرت توحيدى ولايتت آفريدى و تعليم تمام اسمائم نمودى؛ كه: «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها، لا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ»[٢]: (سرشت خدايى كه مردم را بر آن آفريد، دگرگون شدنى براى آفرينش خدا نيست.) و نيز: «وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها»[٣]: (و همه نامهاى خود را به آدم آموخت.)؛ پس كار بدين مشكلى و دست كشيدن از توجّه به حضرتت را آسان نمى توان شمردن. در جايى مى‌گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

با اين همه:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٥، ص ١٧١.

[٢] - روم: ٣٠.

[٣] - بقره: ٣١.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٧، ص ٢١٣.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٨، ص ٢١٣.