ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٣١ - راويان احاديث كتاب و شناخت طريق مؤلف به آنان

طريق مؤلّف به حمّاد در اينجا حسن است».

و آنچه در آن از عطاء بن سائب آمده است، پس روايت كرده‌ام آن را از حسين بن- احمد بن ادريس- رضى اللَّه عنه- از پدرش از محمّد بن عبد الجبّار از ابن أبى عمير ازدى از ابان بن احمر از عطاء بن سائب.

توضيح: «عطاء بن سائب را علماء رجالى ما ذكر نكرده‌اند، و در كتب رجال عامّه عنوان شده و توثيق او را از چندين تن ابن حجر در تهذيب التهذيب نقل كرده است جز اينكه گويند: اختلط في آخر عمره، و ظاهرا وى امامى بوده و تقيّه مى‌كرده و در آخر عمر مذهب خود را بصورتى كه مزاحم او نباشند اظهار نموده است، ابن حجر گويد: كسانى كه پيش از اختلاط از وى روايت كرده‌اند رواياتشان معتمد است و آنان كه پس از اختلاط وى از او روايت كرده‌اند قابل اعتماد نيست، و در مجلّد چهارم ص ٤ از وى روايتى نقل شده كه از آن استفاده مى‌شود كه او تقيّه مى‌كرده و آن خبر اينست كه كه گويد: علىّ بن الحسين عليهما السّلام فرمود: «هر گاه در زمان أئمّه جور بوديد به احكام آنان حكم كنيد، و خود را بمخالفت با آنان مشهور ننمائيد كه كشته خواهيد شد و اگر بتوانيد نوعى رفتار كنيد كه مطابق احكام ما باشد و گرفتار نشويد آن بهتر است»، و پاره‌اى گفته‌اند در آغاز عامّى مذهب بوده و سپس تشيّع اختيار كرده است البتّه در اواخر عمر، و اما طريق مؤلّف به او با اينكه ابان بن عثمان ناووسى در آن است صحيح است، زيرا وى از اصحاب اجماع ميباشد، و حسين بن- احمد بن ادريس از مشايخ اجازه است».

و آنچه در آن از احمد بن عائذ آمده است، پس روايت كرده‌ام آن را از پدرم- رضى اللَّه عنه- از سعد بن عبد اللَّه از احمد بن محمّد بن عيسى از حسن بن علىّ وشّاء از احمد بن- عائذ.