ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٣١ - و اينك سخنانى موجز و بيسابقه از رسول خدا

آن بار را (به انفاق) بر دوش او گذار، و اكنون كه قدرت داراى محموله او را بيفزاى، زيرا بسا كه او را بجوئى و نيابى. و زنهار كه براى بار كردن توشه‌ات بكسى كه پارسائى و امانت ندارد اعتماد نكنى، كه اگر چنين كنى مثل تو مثل تشنه‌اى باشد كه سرابى را ببيند، تا چون بسوى آن آيد، آن را چيزى نيابد، و در اين حال تو در قيامت بدون توشه خواهى ماند.

و امام ٧ در اين وصيّت فرمود: ظلم سوق دهنده بسوى هلاك است.

كسى كه قدر خود را بشناسد هلاك نخواهد شد.

كسى كه شهوت خود را حفظ كند آبرويش را مصون داشته است.

ارزش هر كس بنسبت دانش او است.

عبرت گرفتن هدايت را براى تو ببار مى‌آورد.

شريفترين نوع بى‌نيازى ترك آرزوها است.

حرص فقرى حاضر است.

دوستى نوعى خويشاوندى بدست آمده است. دوست تو خود برادر أبوينى تو است، و هر برادر أبوينيت دوست تو نيست، مبادا كه دشمن دوستت را دوست بگيرى، كه در اين صورت با دوستت دشمنى كرده‌اى، بسا شخص دورى كه از نزديك بتو نزديكتر است.

فقيرى كه بسيار بپيوندد از ثروتمندى كه فاصله گيرد بهتر است.