ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٢٣ - و اينك سخنانى موجز و بيسابقه از رسول خدا

مصيبت در دين، گفت: پس كدام عمل نزد خداوند عزّ و جلّ خوشايندتر است؟

فرمود: انتظار فرج، گفت: پس كدام يك از مردم نزد خدا بهتر است؟ فرمود: كسى كه از خدا بيشتر بترسد، و تقوى را بيشتر بكار بندد، و زهدش نسبت بتمتّعات دنيا افزون باشد، گفت: پس كدام سخن نزد خداوند عزّ و جلّ افضل است؟ فرمود: كثرت ذكر او، و تضرّع بوسيله دعاء در پيشگاه او، گفت: كدام سخن صادق‌تر است؟

فرمود: شهادت به اينكه معبود حقّى جز اللَّه نيست. گفت: پس كدام عمل نزد خداوند عزّ و جلّ عظيمتر است؟ فرمود: تسليم و پارسائى، گفت: پس چه كسى از مردمان راستگوتر است؟ فرمود: كسى كه در موارد سخت همه راست بگويد.

سپس امام ٧ رو به آن شيخ كرد، و فرمود: اى شيخ، خداوند عزّ و جلّ حلقى را بيافريد، كه چون به ايشان نظر داشت، دنيا را بر ايشان تنگ ساخت، و از اين رو ايشان را نسبت به آن و متاع آن بى‌رغبت كرد، تا به دار السّلام، كه ايشان را به آن فراخوانده بوده راغب شدند، و بر سختى معيشت و وضع ناپسند صبر كردند، و بكرامت و عزّتى كه نزد خداوند عزّ و جلّ است مشتاق گشتند، تا جانهاشان را در طلب خشنودى خدا بذل كردند، و پايان اعمال ايشان شهادت بود، پس خداى عزّ و جلّ را در حالتى ديدار كردند كه او از ايشان راضى بود، و اين بزرگواران دانستند كه راه گذشتگان و آيندگان مرگست، از اين رو براى آخرتشان توشه‌اى غير از زر و سيم آماده‌