ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٣ - باب وصيت براى وارث

را بر ذمّه داشته باشد، فرمود: تركه او را صرف كفنش ميكنند، مگر آنكه يكى از مردم طلب اجر كند و بتبرّع بهاى كفن او را بپردازد، كه در اين صورت تركه او را بمصرف اداء دينش ميرسانند.

باب وصيّت براى وارث‌

٥٤٤٢- ابن بكير، از محمّد بن مسلم، روايت كرده است كه گفت: از امام ابو جعفر ٧ راجع بوصيّت براى وارث سؤال كردم، پس فرمود: چنين وصيّتى جايز است، آنگاه اين آيه را تلاوت كرد كه: «بر شما مقرّر شده است كه چون علامات وفات براى يكى از شما ظاهر شود، اگر مال قابل ملاحظه‌اى از خود بجاى نهد، بنفع والدين و خويشان نزديك خود وصيّتى انجام دهد».

٥٤٤٣- مصنّف اين كتاب- رحمه اللَّه- گفت: خبرى كه روايت شده است، دائر بر اينكه‌

«لا وصيّة لوارث»

مخالفتى با اين خبر ندارد، و معنى آن اينست كه وصيتى در بيشتر از ثلث بنفع وارث موضوع ندارد، همان طور كه براى غير وارث نيز وصيتى در بيشتر از ثلث بى‌مورد است.

٥٤٤٤- و از عبد اللَّه بن محمّد حجّال، از ثعلبة بن ميمون، از محمد بن قيس، روايت شده است كه گفت: از امام ابو جعفر باقر ٧ در باره مردى كه بعضى از اولادش را بر بعض ديگر ترجيح ميدهد، سؤال كردم، امام فرمود: اين كار