ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣١ - باب نخستين مورد مصرف تركه ميت

ميگيرد، و آن دو نفر را بعد از نماز عصر براى شهادت متوقّف ميسازند، اگر شما در اظهارات وصىّ راجع به امر وصايت شكّ داشته باشيد، قسم ياد كنند كه ما در برابر شهادت حقّ ثمنى قبول نميكنيم، و براى دست يافتن بمنفعتى دنيوى در شهادت خود اگر چه آن شهادت بر نفع خويشاوندان باشد، ما از حقّ منحرف نميشويم و شهادت خدا را كتمان نميكنيم، زيرا در اين صورت از گناهكاران خواهيم بود.

امام فرمود: اين در صورتيست كه ولى ميّت در صحّت شهادت آن دو شاهد شك كند، ولى اگر بقرينه‌اى دست يابد كه حاكى از بطلان شهادتشان باشد، حقّ ندارد كه شهادت ايشان را نقض كند، تا دو شاهد بياورد كه بجاى دو شاهد اوّل قرار گيرند، و قسم بخدا ياد كنند كه شهادت ما از شهادت آن دو بحقّ نزديكتر است، و اگر ما از بيان حقّ تجاوز كنيم در اين صورت از ستمكاران خواهيم بود. پس اگر ولىّ ميّت چنين شهادتى را اقامه كند، شهادت شاهدان نخستين نقض مى‌شود، و شهادت آن دو شاهد ديگر جايز و نافذ ميگردد، چنان كه خداى تبارك و تعالى در اين باره ميگويد: «و اين حكم بر آن گونه كه خداى تعالى آن را تقرير فرموده است، محتاطترين راه براى آنست كه شاهدان شهادت خود را بر وجه صحيح آن اداء كنند، و نزديكتر به آنست كه در اداء شهادت خود جور نكنند، يا بترسند از آنكه با ردّ شهادتشان پس از قبول آن، كارها بزيان ايشان تغيير يابد». (سوره مائده: ١١٠)

باب نخستين مورد مصرف تركه ميّت‌

٥٤٣٧- سكونى از امام صادق ٧ روايت كرده است، كه فرمود: