ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٨ - باب وصيتى كه بمعروف برگردانده مىشود، و آنچه از مال ميت كه بخودش تعلق ميگيرد

نموده، و در باره همگى مال خود، يا بيشتر آن وصيّت كرده، بر اين گونه قضاوت فرموده است كه وصيّت بمعروف يعنى به آنچه در شرع آمده است برگردانده مى‌شود، و ميراث اهل ميراث به ايشان واگذار ميگردد.

٥٤٢٦- و ابن ابى عمير، از مرازم، از عمّار ساباطى، از امام صادق عليه- السّلام روايت كرده است كه فرمود: شخص تا زمان مرگ و تا روح در بدن دارد بمالش اوليتر است كه بهر كس خواهد ببخشد و از مالش جدا كند، و فرمود:

چنانچه ستم روا دارد و از حدّ بگذرد براى او جز ثلث مالش حقّى نيست.

٥٤٢٧- و هارون بن مسلم از مسعدة بن صدقه ربعى از امام جعفر بن محمّد، از پدرش عليهما السّلام روايت كرده است كه مردى از انصار وفات يافت، و او كودكانى خردسال و شش برده داشت، و بهنگام وفات آن بردگان را آزاد كرد، در صورتى كه بجز آن بردگان مالى نداشت، بازماندگانش بنزد پيمبر آمدند، و داستان او را به اطّلاع آن حضرت رساندند، پس پيمبر ٦ فرمود: با دوست متوفّاتان چه كرديد؟ گفتند: او را دفن كرديم، فرمود: اگر ميدانستم او را در قبرستان مسلمين دفن نميكرديم، زيرا او فرزندان خود را بحالى واگذاشته است كه دست گدائى بسوى مردم بگشايند.

٥٤٢٨- و محمّد بن أبى عمير، از معاوية بن عمّار، از امام صادق ٧‌