مورد مكان نماز گزار نوشته شده صحت داشته باشد و علت اينكه من تا به حال براى تأمين مسكن خود از زمين مردم استفاده نكرده‌ام اعتقادم بر اين مسأله بوده ولى حالا طبق فتواى آن جناب تصوّر نمى‌رود اشكالى داشته باشد كه من و امثال من به قدر احتياج و بدون اذن و اجازه مالك زمين مقدارى از زمينهاى موجود را به نفع خود محصور و در آن احداث بنا نماييم بنابراين اگر اجازه دهيد و مجوز شرعى آن را كتباً در جرايد صادر فرماييد مستضعفين خودشان زمين مورد احتياجشان را با توسل به اين فتوا تصرف خواهند كرد البته عده‌اى از مردم با استفاده از اين فرصت به زمينهاى مردم تجاوز كرده و به اندازه رفع نياز خود تصرف كرده‌اند لطفاً نظر خود را در اين زمينه و صحت و سقم فتواى مذكور بيان فرماييد؟

ج- تصرف در ملك غير بدون رضايت مالك جايز نيست و من چنين فتوائى نداده‌ام.

ج ٢ ف ص ٥٢٣- ٥٢٤

(٣٠٨)

س ١٧- درختهاى ميوه‌اى كه در غرب كشور است و صاحبان آنها معلوم نيست از قبيل خرما، ليموترش، ليموشيرين، سيب و غيره آيا رزمندگان اسلام و غير ايشان مى‌توانند جهت خوردن از آنها استفاده كنند يا خير؟

ج- تصرف در مال غير جايز نيست مگر بارضايت صاحب آن. ج ٢ ف ص ٥٢٤

(٣٠٨)

س ١٩- چيدن ميوه از باغ كشاورزى براى خوردن در همان محل بدون اجازه از صاحب باغ، آيا حلال است يا خير، و اينكه مى‌گويند به اندازه خوردن حلال است و براى بردن حلال نيست، چگونه است؟

ج- اگر درخت ميوه در «سرراه» رهگذر قرار داشته باشد مى‌تواند در حال «عبور» از خيابان، از ميوه آن درخت براى خوردن در «همانجا» استفاده كند. به شرط آنكه از حد سيرى و احتياج تجاوز نكند. ج ٢ ف ص ٥١٠- ٥١١

(٣٢)

س ٢٠- قطعه زمينى بين وارثان تقسيم مى‌شود و هر كدام از آنها سهميه خود را به ارث مى‌برند ولى يكى از وارثين زمين خود را كه تقريباً به اندازه يك باب مسكونى كوچك است بدون ايجاد ساختمان يا زراعت يا چيز ديگرى در آن، به مدّت پانزده سال بلكه بيشتر رها مى‌كند و سراغ زمينش نمى‌آيد و چون منزل او در شهر ديگرى بوده است و الآن پيدا كردن آن مشكل است آيا جايز است در آن زمين تصرفاتى از قبيل ايجاد