راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٤٠ - بخش دوم- در زهد

و نيز به مردى كه نزد آن حضرت بود فرمود: «در دنيا زاهد باش تا خدا تو را دوست بدارد، و به آنچه در دست مردم است رغبت مكن تا مردم تو را دوست بدارند.»«٤٤»

و نيز فرمود: «هر كس مى‌خواهد خداوند علمى بى‌تعلّم، و هدايتى بدون راهنما به او عطا كند بايد در دنيا زاهد باشد.»«٤٥»

و نيز فرموده است: «هر كس مشتاق بهشت است به كارهاى خير مى‌شتابد، و آن كه از آتش بيم دارد از شهوتها روى مى‌گرداند و كسى كه انتظار مرگ را دارد لذّتها را ترك مى‌كند، و آن كه در دنيا زهد مى‌ورزد مصيبتها بر او آسان مى‌شود.»«٤٦»

ذكر همه اخبارى كه در ستايش بى‌اعتنايى به دنيا و نكوهش دوستى آن وارد شده كار ممكنى نيست، چه پيامبران براى آن برانگيخته شدند كه مردم را از دنيا منصرف و به آخرت متوجّه سازند، و بيشتر سخنان آنها با مردم به همين مطلب بازگشت دارد و آنچه ما در اين باره نقل كرديم كافى است.

مى‌گويم: بيشتر آنچه غزّالى نقل كرده از طريق خاصّه (شيعه) نيز وارد شده و آنچه از اين طريق نقل شده نيز بى‌شمار است و؟ ما اندكى از آنها را در كتاب نكوهش دنيا از بخش مهلكات ذكر كرده‌ايم و در اين جا به سه روايت بسنده مى‌كنيم:

در كافى از ابى عبيده حذّاء روايت شده كه گفته است: شنيدم ابى جعفر (ع) مى‌گفت:

«پيامبر خدا (ص) گفته كه خداوند فرموده است: خوشبخت‌ترين دوستان من كسى است كه سبكبار بوده و از نماز بهره‌ور باشد در خلوت عبادت پروردگارش را نيكو به جا آورد و در ميان مردم گمنام باشد روزيش به اندازه كفاف بوده و با آن بسازد وقتى مرگش فرا رسد، ميراثش كم و گريه كنندگانش اندك باشند.»«٤٧»

از علىّ بن الحسين روايت شده كه فرموده است: «پيامبر خدا (ص) از كنار مردى كه شتر مى‌چرانيد گذشت و كسى را به طلب آب نزد او فرستاد. وى پاسخ داد: آنچه در پستانهاى آنهاست نوشيدنى صبحگاه قبيله است و آنچه در ظروف ماست نوشيدنى‌