موسى (ع) به مردى كه بر روى خاك خفته، و خشتى در زير سرش گذاشته، و صورت و ريشش در خاك فرو رفته و گليمى بر خود پيچانده بود گذر كرد. عرضه داشت پروردگارا! اين بنده تو در دنيا تباه است، خداوند به او وحى فرمود: اى موسى! آيا نمى‌دانى كه هر گاه من با تمام وجه به بنده‌ام نظر كنم همه دنيا را از او باز مى‌گيرم.

ابى رافع گفته است: مهمانى بر پيامبر (ص) وارد شد و در نزد آن حضرت چيزى نبود كه بدان پذيرايى شود. مرا به نزد مردى از يهوديان خيبر فرستاد و فرمود: «به او بگو:

محمّد به تو مى‌گويد: مقدارى آرد به من بفروش يا آن را تا هلال ماه رجب به من وام ده.» ابى رافع مى‌گويد: نزد يهودى آمدم و او گفت: جز با گروى آرد نمى‌دهم. پيامبر خدا (ص) را از پاسخ او آگاه كردم، فرمود: «بدان به خدا سوگند من در ميان اهل آسمانها و زمين امينم. اگر او آرد را به من مى‌فروخت يا وام مى‌داد من آن را ادا مى‌كردم، اين زره مرا ببر و نزد او گرو بگذار». چون از نزد آن حضرت بيرون آمدم اين آيه در تسلّى خاطر او نازل شد: وَ لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى‌ ما مَتَّعْنا به أَزْواجاً مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا ...«١٨» پيامبر (ص) فرمود: «فقر براى مؤمنان زينت بخش‌تر از افسار خوب بر رخسار اسب است.»«١٩»

و نيز فرمود: «هر كس بامداد كند در حالى كه در دل ايمن و در تن سلامت و خوراك روز خود را آماده داشته باشد مانند اين است كه همه دنيا را به دست آورده است.»«٢٠»

و نيز فرموده است: «فقر تحفه مؤمن در دنياست».«٢١» عيسى (ع) گفته است: توانگر بسختى وارد بهشت مى‌شود.

و در خبرى از اهل بيت (ع) آمده كه پيامبر (ص) فرموده است: «هر گاه خداوند بنده‌اى را دوست بدارد او را مبتلا مى‌گرداند، و اگر به طور كامل او را دوست بدارد براى او اهل و مالى باقى نمى‌گذارد.»«٢٢»

«١٨» طبرانى به سند ضعيف .

«١٩» (( الكبير )) طبرانى از حديث شداد بن اويس و سعيد بن مسعود به سند ضعيف ، (( الجامع الصغير، )) كافى كلينى به سند حسن چنان پيش از اين ذكر شده است .

«٢٠» ابن ماجه و جز او چنان كه پيش از اين گذشت .

«٢١» (( مسند الفردوس )) ديلمى از حديث معاذ، (( الجامع الصغير. ))

«٢٢» طبرانى از حديث ابى عتبته الخولانى (( (المغنى ). ))