خداوند فرموده است: إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ كِتابَ الله وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً يَرْجُونَ تِجارَةً لَنْ تَبُورَ.«١٨» هنگامى كه پيامبر (ص) فرمود: «اگر آنچه من مى‌دانم شما مى‌دانستيد كم مى‌خنديديد و زياد مى‌گريستيد بر روى بلنديها رفته بر سينه‌هايتان مى‌زديد و با زارى به پروردگارتان پناه مى‌برديد»، جبرئيل فرود آمد و عرض كرد:

پروردگار تو مى‌گويد: چرا بندگانم را نوميد مى‌كنى، پيامبر (ص) با خوشحالى بيرون آمد و آنان را بشارت داد.«١٩»

در خبر آمده است: خداوند متعال به داوود (ع) وحى فرمود: مرا دوست بدار و دوست بدار كسى را كه مرا دوست بدارد و مرا محبوب آفريدگانم بگردان. عرض كرد:

پروردگارا چگونه تو را محبوب آفريدگانت گردانم؟ فرمود: مرا به نيكى ياد و نعمتها و احسان مرا بيان كن و اين را به آنها ياد ده، چه آنها جز نيكويى از من چيزى نمى‌دانند.

و نيز در خبر است: مردى از بنى اسرائيل مردم را پيوسته نوميد مى‌كرد و بر آنها سخت مى‌گرفت. خداوند در روز قيامت به او مى‌فرمايد: امروز تو را از رحمت خود نوميد مى‌كنم، چنان كه بندگانم را از آن نوميد مى‌كردى.

و نيز پيامبر خدا (ص) فرموده است: «مردى وارد دوزخ مى‌شود و هزار سال در آن مى‌ماند و پيوسته يا حنّان يا منّان مى‌گويند. خداوند به جبرئيل مى‌فرمايد برو اين بنده‌ام را بياور. جبرئيل او را مى‌آورد و در پيشگاه پروردگار باز مى‌دارد. خداوند به او مى‌فرمايد: جايگاه خود را چگونه يافتى؟ مى‌گويد: بدترين جايگاه. خداوند مى‌فرمايد:

او را به جايگاهش بازگردانيد. او مى‌رود و به پشت سرش مى‌نگرد، خداوند به او مى‌فرمايد: به چه چيز مى‌نگرى؟ پاسخ مى‌دهد: اميد داشتم پس از آن كه مرا از دوزخ‌

«١٧» صحيح مسلم ، ٥/٢٣، از حديث حذيفه و پيش از اين ذكر شده است .

«١٨» فاطر / ٢٩: آنانى كه كتاب خدا را تلاوت مى كنند و نماز را برپا مى دارند و از آنچه به آنها روزى داده ايم پنهان و آشكار انفاق مى كنند تجارت (پر سودى ) را اميد دارند كه نابودى و كساد در آن نيست .

«١٩» عراقى گفته است : ابن حبان آن را در صحيح خود از ابى هريره روايت كرده و اول آن از حديث انس مورد انفاق است ، مسند احمد با زيادتى حاكم و پيش از اين ذكر شده است . مى گويم : حاكم در مستدرك ، ٤/٥٧٩، آن را از حديث ابى ذر، و بغوى در مصابيح ، ٢/١٨١، نقل كرده اند.