راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٠١ - فضيلتى كه ويژه فقيران راضى و قانع و راستگوست

يحيى بن معاذ گفته است: دوستى تو با فقيران از اخلاق پيامبران، و همنشينى تو با آنان از نشانه‌هاى صالحان و گريز تو از مصاحبت با آنان علامت منافقان است. در اخبار كتب پيشينيان آمده است كه خداوند به يكى از پيامبرانش وحى فرمود: بپرهيز از آن كه تو را دشمن بدارم و از چشمم بيفتى كه در اين هنگام دنيا را بر تو ريزان مى‌كنم.

فضيلتى كه ويژه فقيران راضى و قانع و راستگوست‌

پيامبر خدا (ص) فرموده است: «خوشا به حال كسى كه به اسلام هدايت شده و زندگى او در حدّ كفاف مى‌باشد و بدان قانع است»«٢٨» و نيز فرموده است: «اى گروه مستمندان از اعماق دل از خدا خشنود باشيد تا ثواب فقر خود را بيابيد وگرنه ثوابى نداريد.»«٢٩» حديث اوّل براى فقير قانع و حديث دوّم براى فقير راضى است و مى‌توان مفهوم آن را مشعر بر اين دانست كه فقير حريص در برابر فقرش ثوابى نمى‌برد. ليكن عمومات وارد در فضيلت فقر او دلالت دارد بر اين كه او را نيز ثوابى است چنان كه تحقيق آن بزودى خواهد آمد. شايد مراد از ناخشنودى كه در حديث اخير آمده كراهت داشتن وى از فعل خداست كه دنيا را از او باز گرفته است، و بسا دوستدار مال كه در دل او ناخشنودى از خدا خطور نمى‌كند و از فعل او كراهت ندارد، چه همين كراهت است كه ثواب فقر را از ميان مى‌برد.

از پيامبر (ص) روايت شده است كه: «براى هر چيزى كليدى است و كليد بهشت دوستى درماندگان و مستمندان است و اين محبّت به سبب صبر آنهاست. آنان در روز قيامت همنشينان خدايند.»«٣٠»

على (ع) از پيامبر (ص) روايت كرده كه فرموده است: «محبوبترين بندگان نزد خداوند فقيرى است كه به روزى خود قانع و از خداوند خشنود باشد»«٣١» و گفته است: