راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٢٢ - فضيلت رجا و ترغيب به آن
«٣٠» و نيز: فَأَنْذَرْتُكُمْ ناراً تَلَظَّى، لا يَصْلاها إِلَّا الْأَشْقَى، الَّذِي كَذَّبَ وَ تَوَلَّى«٣١» وَ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنَّاسِ عَلى ظُلْمِهِمْ.«٣٢»
گفتهاند: پيامبر (ص) پيوسته از خداوند درباره امّتش درخواست مىكرد تا به او گفته شد: آيا با آن كه آيه: وَ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنَّاسِ عَلى ظُلْمِهِمْ بر تو نازل شده است راضى نمىشوى؟
در تفسير قول خداوند متعال كه فرموده است: وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى«٣٣» گفتهاند: محمّد (ص) راضى نمىشود كه يك تن از امّتش در آتش باشد. ابو جعفر امام باقر (ع) مىفرمود: شما مردم عراق مىگوييد اميدوار كنندهترين آيه در كتاب خدا آيه: يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا من رَحْمَةِ الله است و ما اهل بيت مىگوييم:
اميدوار كنندهترين آيه در كتاب خدا آيه: وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى«٣٤» است.
امّا اخبار.
روايت شده كه پيامبر خدا (ص) فرموده است: «امّت من امّتى مرحوم است، در آخرت عذابى بر او نيست، خداوند مجازات او را با زلزلهها و فتنهها در دنيا قرار داده است و چون روز قيامت شود به هر مردى از امّت من مردى از اهل كتاب سپرده مىشود و به او مىگويند: اين فديه تو از آتش است.»«٣٥» در روايت ديگر آمده است: «هر مردى از اين امّت يهودى يا نصرانيى به دوزخ مىآورد و مىگويد: اين فديه من از آتش است، سپس به دوزخ انداخته مىشود.»«٣٦»
«٣٠» زمر / ١٦: براى آنها از بالاى سرشان سايبان هايى از آتش و در زير پاهايشان نيز سايبانهايى از آتش است ، اين چيزى است كه خداوند با آن بندگانش را مى ترساند.
«٣١» ليل / ١٥ تا ١٧: و من شمارا از آتشى كه زبانه مى كشد بيم مى دهم ، كسى جز بدبخت ترين مردم وارد آن نمى شود، همان كس كه آيات خدا را تكذيب كرد و روگردانيد.
«٣٢» رعد / ٦:... و پروردگار تو نسبت به مردم با همه ستمكارى آنها داراى آمرزش است .
«٣٣» ضحى / ٥: و پروردگارت بزودى آن قدر به تو عطا مى كند كه خشنود شوى .
«٣٤» من اين حديث را از سخنان آن حضرت نيافتم بلكه آن از گفتار محمّد بن على معروف به ابن حنيفه است چنان كه در تفسير (( المجمع )) ذيل اين آيه آمده است .
«٣٥» سنن ابوداوود، حاكم ، (( الكبير )) طبرانى ، (( الشعب )) بيهقى از حديث ابوموسى به سند صحيح ، (( الجامع الصغير )) بدون ذكر ((چون روز قيامت شود)).
«٣٦» مسند طيالسى ، جزء هشتم ، به شماره ٤٩٩، با اندك اختلاف ، صحيح مسلم از حديث ابوموسى .