آيا نديدى چگونه رسوايش كردم و چگونه بديهايش را بر ملا ساختم تا شرمنده شد، و چگونه او را خفيف و ناچيز كردم و چگونه مطلب را بر او مشتبه ساختم؟ و بازرگان مى‌گويد: آيا نديدى چگونه مال مغشوش را به او فروختم، و چگونه او را فريب دادم و چگونه مغبونش كردم و چگونه او را تحميق كردم؟ اين سخنان و امثال اينها صغاير را كباير مى‌كند، زيرا گناهان مهلكند و بنده هنگامى كه مرتكب گناه مى‌شود و شيطان در وادار كردن او به ارتكاب آن پيروز مى‌گردد بايد بنده به سبب غلبه دشمن بر او و دور شدن از درگاه حق تعالى مصيبت زده و متأسّف باشد چه بيمارى كه از شكسته شدن ظرف داروى خود براى رهايى از سختى آشاميدن آن شادمان شود اميدى به بهبود او نيست.

٤- به پرده پوشى و حلم خداوند و مهلتى كه به او داده است اعتنا نكند

و نداند كه خداوند به سبب خشم خود بر او به وى اين مهلت را مى‌دهد تا بر گناهانش بيفزايد. او مى‌پندارد كه قدرت او بر ارتكاب گناه لطفى از سوى خداوند به اوست. اين بدان سبب است كه خود را از مكر خداوند ايمن مى‌بيند و به آنچه موجب غرور به خدا مى‌شود نادان است، چنان كه فرموده است: وَ يَقُولُونَ في أَنْفُسِهِمْ لَوْ لا يُعَذِّبُنَا الله بِما نَقُولُ حَسْبُهُمْ جَهَنَّمُ يَصْلَوْنَها فَبِئْسَ الْمَصِيرُ.«٨٨»

٥- گناهى را كه مرتكب مى‌شود اظهار و پس از ارتكاب، آن را بازگو كند

و يا آن را در حضور ديگرى به جا آورد، چه آن جنايتى است كه بر پرده‌اى كه خداوند او را بدان پوشانيده است وارد مى‌كند، و موجب تحريك رغبت در بدى است براى كسى كه آن را مى‌شنود و يا آن را مى‌بيند، زيرا اين دو نيز گناهند و به آن مى‌پيوندند و در نتيجه گناهش شدّت و وسعت مى‌يابد، و اگر مرتكب شونده، ديگرى را بدين گناه ترغيب و يا وادار كند و اسباب ارتكاب آن را برايش فراهم سازد چهارمين گناه را مرتكب شده و كار او سخت و دشوار، مى‌گردد. در خبر آمده است: «همه مردم در عافيت مى‌باشند جز آشكار كنندگان گناه، يكى از آنان شب را در گناهى گذرانده كه خداوند پرده بر آن انداخته است ليكن او چون بامداد شود پرده را از روى آن بر مى‌دارد و گناهش را بازگو

«٨٨» مجادله / ٨:... و در دل مى گويند چرا خداوند ما را به سبب گفته هايمان عذاب نمى كند؟ جهنم براى آنها كافى است به آن وارد مى شوند و بد جايگاهى است .