روايت شده است هنگامى كه زكريّا از كافران بنى اسرائيل گريخت، در ميان درخت پنهان شد. زمانى كه آنها اين را دانستند ارّه آوردند و شروع به بريدن درخت كردند. چون ارّه به سر زكريّا رسيد ناله‌اى برآورد. حقّ تعالى به او وحى فرمود كه اگر بار ديگر بنالى نام تو را از ديوان پيامبرى محو مى‌كنم. پس از آن زكريّا بر صبر دندان فشرد تا او را دو پاره كردند.

لقمان به فرزندش گفت: اى پسر من! زر به آتش و بنده شايسته به بلا آزموده مى‌شوند. هرگاه خداوند قومى را دوست بدارد آنها را مبتلا مى‌كند. هر كس راضى باشد رضاى خدا را يافته و آن كه خشمگين شود به خشم خدا گرفتار شده است.

احنف بن قيس گفته است: روزى از درد دندان مى‌ناليدم، به عمويم گفتم: دوش از درد دندان نخفته‌ام و اين سخن را سه بار تكرار كردم. عمويم گفت: از درد دندان خود در يك شب زياد مى‌نالى، من سى سال است كه چشمم را از دست داده‌ام و كسى بر آن آگاه نشده است. خداوند به عزيز وحى فرمود: هرگاه بلايى بر تو فرود آيد نزد مردم از من شكايت مكن و شكايتت را نزد خود من آور چنان كه من به هنگامى كه بديها و رسواييهايت را به بالا مى‌آورند از تو نزد فرشتگان شكايت نمى‌كنم.«٢٩»

برترى نعمت بر بلا

شايد بگويى: اين اخبار دلالت بر آن دارد كه در دنيا بلا بهتر از نعمت است. در اين صورت آيا بايد از خداوند بلا بخواهيم؟ مى‌گويم: براى اين امر دليلى نيست، چه از پيامبر خدا (ص) روايت شده كه در دعاى خود از بلاهاى دنيا و آخرت به خداوند پناه مى‌برد،«٣٠» و او و ديگر پيامبران (ع) مى‌گفتند: رَبَّنا آتِنا في الدُّنْيا حَسَنَةً وَ في الْآخِرَةِ حَسَنَةً«٣١» و از شماتت دشمنان و غير آن استفاده مى‌كردند.«٣٢»

«٢٩» دعوات راوندى ، مستدرك نورى ، ١/٨١.

«٣٠» ابن حبان ، حاكم و احمد از حديث بسر بن ارطاة : ((خداوندا عواقب ما را در همه كارنها نيكو فرما و از رسوايى دنيا و عذاب آخرت ما را پناه ده )). (( الجامع الصغير. ))

«٣١» صحيح مسلم و بخارى از حديث انس به اين كه بيشترين دعاى پيامبر (ص ) اين بود كه : (( ((اللهم آتنا فى الدنيا...)) )) و ابى داوود و نسايى از حديث عبداللّه بن سائب كه گفته است : شنيدم پيامبر خدا (ص ) در ميان دو ركن مى فرمود: (( ((ربنا آتنا...)). ))

«٣٢» سنن نسايى ، ٨/٢٦٨، به سندهاى مختلف .