«گاهى انسان را در نزد خداوند درجه‌اى است كه با عمل بدان نمى‌رسد مگر آن كه در تنش به بلايى گرفتار شود تا به سبب آن بدان درجه برسد.»«١٨» خبّاب بن ارّت گفته است:

به خدمت پيامبر خدا (ص) رسيديم در حالى كه آن حضرت در سايه خانه كعبه سر بر رداى خويش گذاشته بود. ما گله كرديم و گفتيم: اى پيامبر خدا، آيا براى ما دعا نمى‌كنى و براى ما از خدا نصرت نمى‌طلبى، آن حضرت در حالى كه رنگ رويش سرخ شده بود بنشست و فرمود: «از كسانى كه پيش از شما بودند مردى را آوردند و براى او در زمين گودالى كندند و ارّه‌اى آوردند و بر سر او نهادند پس از آن او را دو پاره كردند، و اين اعمال او را از دينش باز نگردانيد.»«١٩»

از على (ع) روايت شده كه فرموده است: «هر مردى را كه حاكم به ستم زندانى كند پس او بميرد شهيد باشد، و اگر او را بزند كه بر اثر آن بميرد شهيد خواهد بود» و نيز فرموده است: «از بزرگداشت خدا و شناخت حقّ او آن است كه از درد خود شكايت نكنى و از مصيبت خود سخنى نگويى.»

ابو الدّرداء گفته است: براى مرگ زاده مى‌شويد، براى ويرانى آبادانى مى‌كنيد، بر آنچه فانى مى‌شود حرص مى‌ورزيد و آنچه را باقى مى‌ماند رها مى‌كنيد. آگاه باشيد من اين مكروهات سه‌گانه را كه تنگدستى و بيمارى و مرگ است بى‌نهايت دوست مى‌دارم.

از پيامبر خدا (ص) روايت است«٢٠» كه: هر گاه خداوند خيرى براى بنده‌اى بخواهد و بر آن است كه دوستى را با وى خالص كند بلا را بر او ريزان مى‌گرداند، هر گاه دعا كند فرشتگان مى‌گويند: آوازى آشناست، و چون بار دوم خدا را بخواند و بگويد: اى پروردگار من! خداوند مى‌فرمايد: بلى اى بنده‌ام، هر چه از من بخواهى به تو عطا مى‌كنم يا چيزى را كه از آن بهتر است از تو برطرف مى‌كنم و چيزى را برايت اندوخته مى‌كنم كه از آن برتر است. چون روز رستاخيز فرا رسد اهل اعمال را مى‌آورند و پاداش اعمال آنها را كه همگى اهل نماز و روزه و حجّ و صدقه‌اند با ميزان به طور كامل مى‌دهند.

سپس اهل بلا را مى‌آورند و براى آنها ميزانى نصب نمى‌شود و ديوانى گشوده نمى‌گردد،

«١٨» سنن ابوداوود، ٢/١٦٢ با اختلاف كمى در الفاظ.

«١٩» مسند احمد، صحيح بخارى ، سنن ابن داوود، سنن نسايى و پيش از اين ذكر شده است .

«٢٠» عراقى گفته است : اين حديث را اصفهانى در (( الترغيب و الترهيب )) از بكر بن خنيس از ضرار بن عمر و از يزيد رقاشى از انس روايت كرده است و بكر و ضرار و يزيد همگى ضعيف اند.