راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٧٢ - قسم اوّل كه در آنها اختيار دارد افعال اوست كه آنها را طاعت يا معصيت گويند و اينها دو نوع است

آرى آنچه در اختيار بنده مى‌باشد اين است كه با بريدن از جاذبه‌هاى دنيا دل را در معرض اين جذبه رحمانى قرار دهد، چه كسى كه مجذوب اسفل سافلين است نمى‌تواند مجذوب اعلا عليّين باشد و آن كه به دنيا حريص است مجذوب دنياست. پيامبر خدا (ص) در اين گفتار كه فرموده است: «خدا را در ايّام روزگارتان بخششهايى است خودتان را در معرض آنها قرار دهيد»،«٩٥» قطع علايق و جاذبه‌هاى دنيوى را اراده كرده است، زيرا اين عطاها و جذبه‌ها اسبابى آسمانى دارد چنان كه خداوند فرموده است:

وَ في السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونَ.«٩٦» و اين برترين نوع روزى است. امور آسمانى دور از ديد ماست و معلوم نيست در چه زمان اسباب اين روزى را براى ما ميسّر مى‌كند، و ما را جز اين تكليفى نيست كه محلّ را خالى و آماده كنيم و در انتظار نزول رحمت و رسيدن موعد وعده باشيم، همچون كسى كه زمين را اصلاح و از خس و خاشاك پاك كند و در آن تخم بپاشد و مى‌داند كه همه اينها زمانى سودآور است كه باران ببارد، و نمى‌داند خداوند ريزش باران را در چه موقع مقدّر كرده است جز اين كه او به فضل و رحمت خداوند اعتماد دارد و مطمئن است كه هيچ سالى بدون باران نيست، همچنين هيچ سال و ماه و روزى نيست كه از جذبه‌اى از جذبات الهى و نفحه‌اى از نفحات او خالى باشد. از اين رو بر بنده است كه سرزمين دلش را از خس و خاشاك شهوات پاك كند و در آن تخم ارادت و اخلاص بپاشد، و آن را در معرض وزش بادهاى رحمت الهى قرار دهد، همان طور كه در ايّام بهار و ظهور ابرها انتظار ريزش باران زيادتر است در اوقات شريف و به هنگام اجتماع فكر و مساعد بودن در انتظار وزش اين نفحات و نسيمهاى رحمت بيشتر و قويتر مى‌باشد مانند روز عرفه و روز آدينه و روزهاى ماه رمضان، زيرا مقاصد و انفاس به حكم آنچه خداوند مقدّر كرده اسباب نزول رحمت اويند تا آن جا كه در اوقات استسقا بر اثر آن باران فرود مى‌آيد و اين امر با ريزش باران مكاشفات و لطايف معارف از خزاين ملكوت بيشتر مناسبت دارد تا ريزش قطره‌هاى باران و كشيدن ابرها از كوهها و درياها، زيرا احوال و مكاشفات در دل تو حاضرند، و تنها به سبب آن كه به علايق و شهوات خود سرگرم و مشغولى همينها ميان تو و آنها حايل شده‌اند، از