راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٨٠ - آنچه گناهان صغيره را كبيره مىكند

مى‌كند»«٨٩» زيرا از جمله صفات و نعمتهاى بارى تعالى اين است كه خوبى را ظاهر مى‌كند و زشتى را مى‌پوشاند و پرده‌درى نمى‌كند، و اظهار گناه ناسپاسى به اين نعمت است. برخى از بزرگان گفته‌اند: گناه مكن و اگر از آن ناچارى ديگرى را به آن ترغيب مكن كه در اين صورت دو گناه مرتكب مى‌شوى، خداوند متعال فرموده است: الْمُنافِقُونَ وَ الْمُنافِقاتُ بَعْضُهُمْ من بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمُنْكَرِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوفِ«٩٠». برخى از پيشينيان گفته‌اند: انسان از برادر خود حرمتى بزرگتر از اين هتك نكرده است كه او را در ارتكاب گناهى يارى كند و آن را براى او آسان گرداند.

مى‌گويم: در كافى به سند خود از مولاى، امام رضا (ع) روايت شده كه پيامبر خدا (ص) فرموده است: «پنهان كننده حسنه عملش معادل هفتاد حسنه است، و افشاء كننده كار بد ناكام و محروم، و پنهان كننده آن آمرزيده شده است.»«٩١»

٦- به جا آورنده گناه عالمى باشد كه مردم به او اقتدا مى‌كنند،

هر گاه آن را به گونه‌اى انجام دهد كه او را ببينند گناهش كبيره مى‌شود. مانند اين كه عالمى لباس ابريشم بپوشد، طلا آلات به كاربرد، از شاهان و حكّام مال شبهه‌ناك بگيرد، بر آنها وارد شود و با آنها دوستى ورزد، مخالفت با آنها را ترك و آنان را يارى كند، و درباره عرض و ناموس مردم زبان بگشايد، در مناظره به زبان تعدّى كند و هدفش تحقير ديگران باشد، و از دانشها به چيزى مشغول شود كه مقصود از آن جز احراز جاه و مقام نيست مانند علم جدل و مناظره. اينها گناهانى است كه مردم در آنها از عالم پيروى مى‌كنند و چون او بميرد شرّ او سالهاى دراز در جهان باقى مى‌ماند، و خوشا به حال كسى كه چون بميرد گناهانش نيز با او بميرد. در اخبار آمده است: «هر كس سنّت بدى بر پا دارد گناه آن و گناه همه كسانى كه آن را به كار مى‌بندند بر عهده اوست بى آن كه از گناه اينان چيزى كاسته شود.»«٩٢» خداوند متعال فرموده است: وَ نَكْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ«٩٣» آثار عبارت از چيزى است كه پس از پايان يافتن عمل و درگذشت عمل كننده به اعمال او ملحق مى‌شود.