بگذرد و او آن را بپراند»«٨٤». برخى گفته‌اند گناهى كه آمرزيده نمى‌شود آن است كه بنده بگويد: كاش همه آنچه كرده‌ام مانند همين بود. اين كه گناه در دل مؤمن بزرگ است به سبب اين است كه او به جلال و عظمت حق تعالى آگاه است و هنگامى كه در عظمت كسى كه نافرمانى او را كرده مى‌انديشد گناه كوچك خود را بزرگ مى‌بيند. خداوند به يكى از پيامبرانش وحى فرمود: به كمى هديه ننگريد و بزرگى هديّه كننده را در نظر گيريد، به كوچكى گناه ننگريد، و به بزرگى كسى كه اين گناه را در برابر او مرتكب شده‌ايد بينديشيد.

مى‌گويم: در كافى از زيد شحّام از ابى عبد الله (ع) روايت شده كه فرموده است: «از گناهان كوچك بپرهيزيد، زيرا آمرزيده نمى‌شوند. عرض كردم: گناهان كوچك كدام است؟ فرمود: اين كه انسان گناهى مرتكب شود و بگويد: خوشا به حال من اگر گناهم غير از اين نبود.»«٨٥»

از امام كاظم (ع) روايت شده كه فرموده است: «كار نيك را زياد نشماريد و گناه كم را كم ندانيد، زيرا گناهان كم جمع مى‌شود تا آنگاه كه زياد گردد و در پنهان از خداوند بترسيد تا خودتان انصاف دهيد.»«٨٦»

از امام صادق (ع) نقل شده كه فرموده است: «خداوند دوست دارد كه بنده در گناه بزرگ از او خواهش و التماس كند.»«٨٧»

٣- به گناه صغيره شادمان شود

و بدان مباهات كند و قدرت بر ارتكاب آن را نعمت شمارد و از اين كه آن سبب شقاوت و بدبختى اوست غافل باشد. پس هر زمان حلاوت گناه صغيره بر او غلبه كند اين صغيره كبيره مى‌شود و در تيره كردن قلب او بسيار مؤثّر خواهد بود تا آن جا كه برخى از گنهكاران بر گناهى كه كرده‌اند خود را مى‌ستايند و از شدّت خوشحالى در ارتكاب آن به لاف و گزاف و مباهات مى‌پردازند، چنان كه‌

«٨٤» صحيح بخارى ، ج ٨، ص ١٨٢ از روايت حارث بن سويد، او گفته است : عبداللّه بن مسعود دو حديث براى ما ذكر كرد كه يكى از پيامبر خدا (ص ) و همين حديث مذكور بود، و دومى اين كه : ((خداوند به سبب توبه بنده اش شادمان مى شود)) و معلوم نكرده است كه كدام مرفوع و كدام مرقوف است ، (( الشعب بيهقى ، المغنى . ))

«٨٥» همان ماءخذ، ج ٢، ص ٢٨٧، شماره ١ و ٢.

«٨٦» همان ماءخذ، ج ٢، ص ٢٨٧، شماره ٢.

«٨٧» كافى ، ج ٢، ص ٤٢٧، شماره ٦.