راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٩٠ - ٨- نعمتهاى خداوند در آفرينش فرشتگان

و مزد بر آنها ريخته مى‌شود چنان كه بلا بر آنها ريخته مى‌شد. در اين هنگام عافيت يافتگان دنيا آرزو مى‌كنند كه تن آنها با مقراض بريده مى‌شد و ثوابهايى را كه به اهل بلا داده مى‌شود نمى‌ديدند، و در اين باره خداوند فرموده است: إِنَّما يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسابٍ.«٢١»

از ابن عبّاس نقل شده كه گفته است: يكى از پيامبران به خداوند شكايت كرد و گفت: پروردگارا، بنده مؤمن تو را فرمانبردارى مى‌كند و از نافرمانى تو دورى مى‌جويد دنيا را از او دريغ مى‌دارى و او را در معرض بلا قرار مى‌دهى و بنده كافر تو را فرمانبردارى نمى‌كند و در نافرمانى تو گستاخى مى‌ورزد. بلا را از او دور مى‌دارى و دنياى او را فراخ مى‌گردانى. خداوند به او وحى فرمود: بندگان براى منند و بلا نيز براى من است و همه حمد من مى‌گويند. مؤمن گناهانى مانند كوه بر دوش دارد دنيا را از او باز مى‌دارم و او را در معرض بلا قرار مى‌دهم تا كفّاره گناهانش باشد و آنگاه كه مرا ديدار مى‌كند پاداش حسنات اعمالش را به او خواهم داد. كافر نيز حسناتى دارد، روزيش را گسترش مى‌دهم و بلا را از او باز مى‌دارم و پاداش حسناتش را در دنيا به او مى‌دهم تا آنگاه كه مرا ملاقات كند كيفر سيّئاتش را به او برسانم.

روايت شده است هنگامى كه آيه: من يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ به«٢٢» نازل گرديد گفته شد پس از اين آيه ديگر چه جاى خوشحالى است؟ پيامبر خدا (ص) به گوينده اين سخن فرمود:

«آيا هيچ بيمار نمى‌شوى؟ و آيا هيچ آزارى به تو نمى‌رسد؟ و آيا هيچ اندوهگين نمى‌شوى؟ اين است آنچه به آن كيفر داده مى‌شويد»،«٢٣» يعنى: همه اينها كه به تو مى‌رسد كفّاره گناهان توست.

از عقبة بن عامر از پيامبر خدا (ص) نقل شده كه فرموده است: «هر گاه كسى را ديديد كه آنچه دوست دارد خدا به او مى‌دهد و او همچنان بر گناهانش پابرجاست، بدانيد اين استدراج است». سپس اين آيه را قرائت فرمود: فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا به فَتَحْنا عَلَيْهِمْ أَبْوابَ كُلِّ شَيْ‌ءٍ«٢٤»، يعنى: هنگامى كه دستورهاى ما را ترك كردند درهاى خيرات‌