راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٦٠ - گفتار امام صادق (ع) در زهد

است كه مى‌بينيم شما مردم را بدان دعوت مى‌كنيد و مى‌خواهيد كه آنان غير را بر خود برگزينند، و خداوند كسى را كه به گفتار شما عمل كند مسرف ناميده و در كتاب خود مكرّر فرموده است: إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ.«٧٢» بنابراين خداوند مردم را از زياده‌روى و همچنين از سختگيرى نهى كرده و دستور داده كه ميانه‌روى را برگزينند چنين نباشد كه هر چه دارد بدهد سپس از خدا روزى بخواهد و اجابت نشود، چه در حديثى از پيامبر خدا (ص) آمده است كه: همانا دعاى چند كس از امّت من اجابت نمى‌شود: كسى كه به پدر و مادرش نفرين كند، كسى كه به بدهكار خود مالى داده و از او رسيدى نگرفته و شاهدى ندارد نفرين كند، كسى كه به زنش نفرين كند در حالى كه خداوند اختيار جدايى را به ست او داده، و كسى كه در خانه‌اش بنشيند و بگويد: پروردگارا روزيم ده، و از خانه‌اش براى طلب روزى بيرون نيايد، خداوند به او مى‌فرمايد: «اى بنده من آيا راه طلب روزى و رفتن در هر جاى زمين را با اعضاى سالمى كه به تو عطا كرده‌ام برايت قرار نداده‌ام، و تو در پيروى از من نسبت به آنچه ميان من و تو در طلب روزى مقرّر داشته‌ام كوتاهى مى‌كردى. اينك براى آن كه سربار كسان خود نشوى اگر بخواهم روزيت را مى‌رسانم، و اگر بخواهم بر تو سخت مى‌گيرم، و تو در نزد من معذور نيستى»، و ديگر كسى است كه خداوند مال فراوانى روزى او كرده و او همه آنها را انفاق كند سپس دعا كند و بگويد: اى پروردگار من! مرا روزى ده، خداوند مى‌فرمايد: آيا من رزق فراوانى روزيت نكردم چرا همان گونه كه دستور داده بودم ميانه‌روى نكردى، و چرا اسراف كردى در حالى كه تو را از آن نهى كرده بودم، و ديگر كسى است كه در قطع رحم دعا كند. سپس خداوند به پيامبرش (ص) آموخت كه چگونه بايد انفاق كند، بدين گونه كه نزد آن حضرت اوقيّه‌اى«٧٣» از طلا بود و مكروه مى‌داشت كه شب نزد او باقى بماند از اين رو آن را به صدقه داد، چون بامداد شد نزد او هيچ چيزى نبود، در اين هنگام كسى وارد شد و از او درخواست كمك كرد ليكن آن حضرت چيزى نداشت كه به او بدهد، سائل آن بزرگوار را سرزنش كرد، و او از اين كه چيزى نبود تا به او بدهد اندوهگين شد چه آن حضرت مهربان و نرمدل بود خداوند با دستورى كه داد به پيامبرش (ص) آموخت كه: وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى‌ عُنُقِكَ وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً