راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٣٨ - بخش دوم- در زهد

از ابى سعيد خدرى از پيامبر خدا (ص) روايت شده كه فرموده است: «پيش از من پيامبرانى بودند. يكى از آنها به فقر مبتلا شد و جز عبايى نيافت، يكى ديگر از آنها به شپش دچار شد تا شپش او را كشت، و اينها نزد آنان محبوبتر از اعطاى به آنها بود.»«٣٦»

از ابن عبّاس نقل شده كه گفته است: هنگامى كه موسى (ع) به آب مدين رسيد از لاغرى سبزى تره در شكمش ديده مى‌شد.

اينها چيزهايى بود كه پيامبران و فرستادگان خداوند براى خود برگزيده بودند، و آنها بيش از همه خلايق خدا را مى‌شناختند و به راه رستگارى در آخرت دانا بودند.

در حديث عمر آمده است كه وقتى آيه وَ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ«٣٧» نازل شد پيامبر (ص) فرمود: «نابود باد دينار و درهم» عرض كرديم: خداوند ما را از اندوختن زر و سيم نهى كرده پس چه چيزى اندوخته كنيم، فرمود: «بايد هر يك از شما زبانى ذاكر و دلى شاكر و همسرى شايسته كه ياور او در امر آخرت باشد اتّخاذ كند.»«٣٨»

در حديث حذيفه از پيامبر خدا (ص) آمده است كه: «هر كس دنيا را بر آخرت برگزيند خداوند او را به سه چيز گرفتار مى‌كند: غمى كه هرگز از دل او جدا نمى‌شود، فقرى كه هرگز بى‌نياز نمى‌گردد و حرصى كه هيچ‌گاه سير نمى‌شود.»«٣٩»

و نيز پيامبر خدا (ص) فرموده است: «ايمان بنده كامل نمى‌شود مگر آن گاه كه گمنامى نزد او مطلوبتر از شهرت و چيز كم پيش او محبوبتر از بسيار آن باشد.»«٤٠»