تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٠٣ - استدلال به وجوه و ادله ديگر براى بطلان بيع فضولى

قوله: فهو عاهر: كلمه « عاهر » يعنى فاجر.

قوله: و يظهر من المحقق الثانى: ضمير فاعلى در « يظهر » به كلام فخر الدين راجع است.

قوله: و كيف كان فهذا القول: مقصود از « هذا القول» قول ببطلان فضولى در صورت سبق منع از مالك مى‌باشد.

قوله: المختصة بغير المقام: مقصود از « مقام » مقام بحث يعنى بيع فضولى با سبق منع از مالك مى‌باشد.

قوله: و لكن الاقوى عدم الفرق: يعنى عدم الفرق بين بيع الفضولى بدون منع المالك و بينه مع منعه.

قوله: مع ظهور المنع فيها: ضمير در « فيها » به ادلة نكاح العبد بدون اذن مولاه راجع است.

قوله: و لو بشاهد الحال الخ: يعنى قرائن حاليه قائم بوده بر اينكه موالى راضى نيستند كه عبيدشان بدون مراجعه به آنها اقدام به نكاح نمايند.

قوله: مع انّ رواية اجازته صريحة فى عدم قدح معصية السيّد: يعنى روايتى كه اجازه دادن مولى نكاح عبدش را حكايت و نقل مى‌كند صراحتا دلالت دارد كه سرپيچى و عصيان عبد نسبت به آقايش ضررى به صحّت نكاح وارد نمى‌كند.

قوله: حينئذ: يعنى حين نكح العبد بدون اذن مولاه.

قوله: من بيع مال اليتيم الخ: بيان است براى « المؤيدات المتقدمه».

قوله: الصريح فى منعه عمّا عداه: كلمه « الصريح » صفت است براى « ما اشترط» و ضمير در « منعه » به « ربّ المال» راجع بوده و در « عداه » به « ما اشترط» برمى‌گردد.

قوله: فى ردّ البيع: متعلق است به « ظهور الاقدام».

قوله: و عدم تسليمه له: ضمير در « تسليمه » به موكل راجع بوده و در « له » به « بيع » برمى‌گردد.