تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٢٤ - مقصود از فضولى

مى‌باشد.

قوله: بحديث عروة البارقى: عنقريب انشاء اللّه حديث مزبور نقل خواهد شد.

قوله: مع انّ الظاهر علمه: ضمير در « علمه » به عروه بارقى راجع است.

قوله: بما يفعله: ضمير فاعلى به عروه بارقى راجع است.

قوله: عدم توقفه على الاجازة اللاحقه: ضمير در « توقفه » به ما اذا تحقق رضا المالك للتصرف باطنا الخ راجع است.

قوله: بل يكفى فيه رضا المالك: ضمير در « فيه » به تحقق اجازه راجع است.

قوله: سواء علم به العاقد: ضمير در « به » به رضا المالك عود مى‌كند.

قوله: بعد العقد حصوله حينه: ضمير در « حصوله » به رضا المالك و در « حينه » به عقد عود مى‌كند.

قوله: و يرتب الآثار عليه: مقصود از « آثار » آثار لزوم عقد مى‌باشد.

قوله: و لو كان فضوليا موقوفا على الاجازة: ضمير در « كان » به عقد عروه بارقى راجع است.

قوله: بالقبض و الاقباض: بيان است براى تصرف در عوض و معوض.

قوله: و تقرير النبى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم له على ما فعل: ضمير مجرورى در « له » و ضمير فاعلى در « فعل » به عروه بارقى راجع مى‌باشند.

قوله: دليل على جوازه: ضمير مجرورى در « جوازه » به تصرف عروه بارقى راجع است.

قوله: خروج هذا الفرض عن الفضولى: مقصود از « هذا الفرض» ما اذا تحقق رضا المالك للتصرّف باطنا الخ مى‌باشد.

قوله: لانّه اعم من الرضاء: ضمير در « لانّه » به سكوت راجع است.

قوله: لو سلّم كونه فضوليا: ضمير در « كونه » به ما اذا تحقق رضا المالك للتصرف باطنا راجع است.

قوله: لانّه لا دليل على توقفه: ضمير در « لانّه » بمعناى « شأن » بوده و در