المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٢٢ - شروط مفعول له

مصدر مجرّد از الف و لام و اضافه ندرتا اتّفاق مى‌افتد كه با لام جارّه همراه باشد و بعبارت ديگر مجرور واقع شدنش كم بوده ولى نصبش كثير و بسيار است بلكه جزولى نصب را واجب دانسته است.

و شلوبين كه استاد مصنّف است گفته:

در اين رأى احدى برجزولى پيشى نگرفته است يعنى اوّلين كسيكه نصب مصدر مزبور را واجب دانسته جزولى مى‌باشد.

مصنّف گويد:

در مصدرى كه با الف و لام همراه است عكس حكم مزبور ثابت است.

شارح گويد:

يعنى در مصدرى كه محلّى به الف و لام باشد بسيار اتّفاق مى‌افتد كه با لام جارّه استعمال شده و مجرور مى‌باشد و قهرا نصبش كم است.

مصنّف گويد:

و برهمين حكم قول برخى از اهل لسان را انشاد و قرائت كرده‌اند و آن عبارتست از:

شارح گويد:

كلمه « الجبن » بنصب يعنى « خوف » و تقديرش لاجل الجبن مى‌باشد.

و لفظ « هيجاء » با الف ممدوده يعنى حرب و جنگ و البتّه قرائت آن با الف مقصوره نيز جايز است.

و « زمر » بضمّ زاء و فتح ميم جمع « زمره » يعنى جماعت و گروهى از مردم.

شاهد در كلمه « الجبن » است كه مصدر با الف و لام بوده و منصوب استعمال شده و اين نصب قليل است.