المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٠٩ - تحقيق در قيود مذكور

قوله: و النّائب عنه: يعنى و النّائب عن الفاعل.

قوله: و المنسوخ الابتداء: يعنى اسم افعال ناقصه و حروف مشبهة بالفعل و بطور كلّى مدخول نواسخ.

قوله: يدخل فاعل اسم الفاعل: مانند: جائنى ضارب زيد عمرو (نزد من آمد زننده عمرو كه زيد باشد) شاهد در « زيد » است كه فاعل براى « ضارب » مى‌باشد.

قوله: و المصدر: يعنى يدخل فاعل المصدر مانند: اعجبنى ضرب زيد عمروا (بعجب آورد من را زدن زيد عمرو را) شاهد در « زيد » است كه فاعل براى « ضرب » مى‌باشد.

قوله: و اسم الفعل: يعنى و يدخل فاعل اسم الفعل مانند: رويد زيدا (مهلت بده زيد را) شاهد در ضمير فاعلى است در « رويد » كه فاعل آن مى‌باشد.

قوله: و الظّرف: يعنى و يدخل فاعل الظّرف مانند: و ما عندى احد (نزد من احدى نمى‌باشد).

شاهد در « احد » است كه فاعل براى ظرف يعنى « عندى » مى‌باشد.

قوله: و شبهه: يعنى و يدخل فاعل شبه الظّرف و مقصود از شبه ظرف جارّ و مجرور است مانند:

أفى اللّه شكّ (آيا در حقتعالى شك و ترديدى است).

شاهد در « شكّ » است كه فاعل براى « فى اللّه» مى‌باشد.

قوله: و او فيه: يعنى كلمه « او » در عبارت شرح كافيه كه گفته شد: او ما يقوم مقامه.

قوله: للتّنويع لا للتّرديد: يعنى براى ترديد نبوده بلكه مفيد اينمعنا است كه مرفوع بعد از قائم‌مقام فعل نيز از انواع فاعل محسوب مى‌شود.

قوله: اعلاما بانّه لا فرق: ضمير در « بانّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: بين المتصرّف: مانند فعل « اتى » در اتى زيد.