المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٥١٨ - موارد اطراد و شيوع زائد واقع شدن كان

ما كان اصحّ علم من تقدّما.

( چه‌قدر صحيح و پاكيزه است دانش گذشتگان».

شاهد در زائد بودن « كان » است بين « ما » و « اصح ».

ب: بن موصول و صله مانند:

جاء الّذى كان اكرمته (كسيكه اكرامش كردم آمد).

شاهد در زائد بودن « كان » است بين « الّذى » و « اكرمته ».

ج: بين صفت و موصوف مثل:

جائنى رجل كان كريم (مردى كه باكرم هست نزد من آمد).

شاهد در زائد بودن « كان » است بين « رجل » كه موصوف بوده و « كريم » كه صفتش مى‌باشد.

د: بين فعل و مرفوعش همچون:

لم يوجد كان مثلك (مانند تو يافت نميشود).

شاهد در زائد بودن « كان » است بين « لم يوجد» كه فعل مجهول بوده و « مثلك » كه نائب فاعل آن مى‌باشد.

ه: بين مبتداء و خبر چنانچه گوئى:

زيد كان قائم (زيد ايستاده است).

شاهد در زائد بودن « كان » است بين « زيد » كه مبتداء بوده و خبرش كه « قائم » مى‌باشد.

لازم بتذكّر است كه زيادت « كان » بين جارّ و مجرور شاذ و غير مطّرد مى‌باشد مانند آنچه در قول شاعر آمده.

يعنى: اسبهاى پسران ابى بكر براسبان عربى داغدار تفوّق و برجستگى دارند.

شاهد در زائد بودن « كان » است بين جارّ يعنى (على) و مجرور كه « المسوّمة » باشد.