المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٠٧١ - مبحث تمييز

مجزوم و ضمير مستتر در آن اسمش بوده كه به « ما اضيف» راجع است.

مثل: اسم، مضاف و مضاف اليهش قولك است كه حذف شده.

مل‌ء: اسم: مصدر، مضاف.

الارض: مضاف اليه.

ذهبا: تميز است از اضافه شدن « مل‌ء » به « الارض ».

ترجمه:

نصب دادن تميز واجب است در صورتيكه بعد از مضاف باشد مشروط باينكه مانند: مل‌ء الارض ذهبا باشد.

متن: «٣٦٠»

تجزيه و تركيب‌

واو: بمعناى استيناف.

الفاعل: اسم، مفرد، معرّف بال، مفعول مقدّم براى « انصبن ».

المعنى: منصوب بنزع الخافض بتقدير « فى ».

انصبن: فعل امر، مفرد، مذكّر، حاضر، مؤكّد به نون تأكيد خفيفه.

باء: حرف جارّ.

افعلا: مجرور به « باء » متعلّق به « انصبن ».

مفضّلا: حال است از « افعلا ».

كاف: حرف جارّ و مجرورش « قولك » است كه محذوف مى‌باشد.

انت: ضمير منفصل مرفوع، مبتداء.

اعلى: اسم تفضيل، خبر.

منزلا: تميز.