المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٠٤٣ - پارهاى از احكام حال و ذو الحال

مفسدا: بصيغه اسم فاعل، حال است از فاعل در « لا تعث».

ترجمه:

عامل حال در مثال « لا تعث فى الارض مفسدا» بواسطه حال تأكيد شده است.

متن: «٣٥٠»

تجزيه و تركيب‌

واو: بمعناى استيناف.

ان: شرطيّه.

تؤكّد: فعل مضارع، مفرد، مؤنّث، غائب، از باب تفعيل، معلوم، متعدّى، ضمير فاعلى در آن به « حال » راجع است، فعل شرط، مجزوم بان‌

جملة: مفعول براى « تؤكّد ».

فاء: رابطه جواب.

مضمر: خبر مقدّم.

عاملها: مضاف و مضاف اليه، مبتداء مؤخّر و جمله مبتداء و خبر جواب است براى شرط محلّا مجزوم مى‌باشد.

واو: حاليه.

لفظها: مضاف و مضاف اليه، مبتداء.

يؤخّر: فعل مضارع مجهول، از باب تفعيل، خبر است براى « لفظها » و جمله « لفظها يؤخّر» جمله حاليّه مى‌باشد.

ترجمه:

و اگر حال تأكيد كند جمله‌اى را پس عاملش مقدّر بوده در حاليكه لفظ حال از آن مؤخّر مى‌باشد.