«اى پيامبر! به چه كسى نيكوئى كنم؟
فرمود: به مادرت، عرض كرد بعد از او به چه كسى؟ فرمود: به مادرت، بار سوم عرض كرد بعد از او به چه كسى؟ فرمود: به مادرت، در چهارمين بار كه اين سؤال را تكرار كرد، فرمود: به پدرت». «١»
در حديث ديگرى مى‌خوانيم: جوانى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله براى شركت در جهاد (آنجا كه جهاد واجب عينى نبود) آمد، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: أَ لَكَ والِدَةٌ؟ قالَ: نَعَمْ قالَ: فَالْزَمْها فَإِنَّ الْجَنَّةَ تَحْتَ قَدَمِها:
«آيا مادرى دارى عرض كرد آرى، فرمود: در خدمت مادر باش كه بهشت زير پاى مادر است». «٢»
بدون شك، اگر زحمات فراوانى را كه مادر از هنگام حمل، تا وضع حمل، و دوران شيرخوارى و تا زمان بزرگ شدن او تحمل مى‌كند، رنج‌ها، تعب‌ها، بيدارى‌ها، بيمارى‌ها و پرستارى‌ها را كه او با آغوش باز در راه فرزند خود پذيرا مى‌گردد، در نظر بگيريم، خواهيم ديد: هر قدر انسان در اين راه بكوشد، باز هم در برابر حقوق مادر بدهكار است.
جالب اين كه: در حديثى مى‌خوانيم: ام سلمه، خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله رسيده عرض كرد: همه افتخارات، نصيب مردان شده، زنان بيچاره چه سهمى از اين افتخارات دارند: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: بَلى‌ إِذا حَمَلَتِ الْمَرْأَةُ كانَتْ بِمَنْزِلَةِ الصَّائِمِ الْقائِمِ الْمُجاهِدِ بِنَفْسِهِ وَ مالِهِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، فَإِذا وَضَعَتْ كانَ لَها مِنَ الْا جْرِ ما لايَدْرِي أَحَدٌ ما هُوَ لِعِظَمِهِ، فَإِذا أَرْضَعَتْ كانَ لَها بِكُلِّ مَصَّةٍ كَعِدْلِ عِتْقِ مُحَرَّرٍ مِنْ وُلْدِ إِسْماعِيلَ، فَإِذا فَرَغَتْ مِنْ رَضاعِهِ ضَرَبَ مَلَكٌ كَرِيمٌ عَلى‌ جَنْبِها وَ قالَ