تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٣

رافَقَ النَّبِيِّينَ أَجْمَعِينَ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ، وَ كانَ مَهِيباً فِي أَعْيُنِ النّاسِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا:
«هر كس سوره انبياء را از روى عشق و علاقه بخواند، با همه پيامبران در باغ‌هاى پر نعمت بهشت، رفيق و همنشين مى‌گردد، و در زندگى دنيا نيز در چشم مردم پر ابهت خواهد بود». «١»
جمله: حُبّاً لَها: «از روى عشق و علاقه به اين سوره» در واقع كليدى است براى فهم معنى رواياتى كه در زمينه فضيلت سوره‌هاى قرآن به ما رسيده، يعنى هدف تنها تلاوت و خواندن الفاظ نيست، بلكه عشق به محتوا است و مسلماً عشق به محتوا بدون عمل معنى ندارد و اگر كسى چنين ادعائى كند كه من عاشق فلان سوره‌ام، اما عملش بر ضد مفاهيم آن باشد دروغ مى‌گويد.
بارها گفته‌ايم: قرآن كتاب عقيده و عمل است و خواندن، مقدمه‌اى است براى انديشيدن، و انديشيدن، مقدمه‌اى است براى ايمان و عمل!.
***