شگفت‌انگيز عالم هستى در هر گوشه‌اى «تسبيح» است و «حمد» (تسبيح، پاك شمردن از نقائص است، و حمد ستايش در برابر صفات كمال). «١»
و اگر گفته شود: اين تسبيح تكوينى، نه مخصوص كوه‌ها و پرندگان است و نه مخصوص داود عليه السلام، بلكه هميشه و در همه جا و از همه موجودات بانگ اين تسبيح برمى‌خيزد.
در پاسخ گفته‌اند: درست است كه اين تسبيح، عمومى است ولى همگان آن را درك نمى‌كنند، اين روح بزرگ داود عليه السلام بود كه در اين حالت با درون و باطن عالم هستى همراز و هماهنگ مى‌شد، و به خوبى احساس مى‌كرد كوه‌ها و پرندگان با او هم‌صدا هستند و تسبيح‌گويان.
دليل قاطعى براى تعيين هيچ يك از اين تفاسير نداريم، آنچه از ظاهر آيه مى‌فهميم آن است كه كوه‌ها و پرندگان با داود عليه السلام هم‌صدا مى‌شدند و خدا را تسبيح مى‌گفتند، در عين حال تضادى ميان اين تفسيرهاى سه‌گانه نيست و جمع ميان آنها امكان‌پذير است.
***
در آخرين آيه، به يكى ديگر از مواهبى كه خدا به اين پيامبر بزرگ داده اشاره كرده مى‌گويد: «ما ساختن زره را به او تعليم داديم، تا شما را در جنگ‌هايتان حفظ كند آيا خدا را بر نعمت‌هايش شكر مى‌كنيد»؟ «وَ عَلَّمْناهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِنْ بَأْسِكُمْ فَهَلْ أَنْتُمْ شاكِرُونَ».
«لَبُوس» به طورى كه مرحوم «طبرسى» در «مجمع البيان» مى‌گويد هر گونه اسلحه دفاعى و تهاجمى مانند زره، شمشير و نيزه را شامل مى‌شود «٢» ولى قرائنى