فرزندان كه مايه غرور و گمراهى است، خود عذابى است مستمر براى آنها!.
***
«آنچه را او مى‌گويد (از اموال و فرزندان) از او به ارث مى‌بريم، و روز قيامت تك و تنها نزد ما خواهد آمد» «وَ نَرِثُهُ ما يَقُولُ وَ يَأْتِينا فَرْداً».
آرى، سرانجام همه اين امكانات مادى را مى‌گذارد و مى‌رود، و با دست تهى در آن دادگاه عدل پروردگار حاضر مى‌شود، در حالى كه نامه اعمالش از گناهان سياه، و از حسنات خالى است آنجا است كه نتيجه اين گفته‌هاى بى‌اساس خود را در دنيا مى‌بيند.
***
آيه بعد، به يكى ديگر از انگيزه‌هاى اين افراد در پرستش بتها اشاره كرده مى‌گويد: «آنها غير از خدا معبودانى براى خود انتخاب كرده‌اند تا مايه عزتشان باشد» «وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزّاً».
تا در پيشگاه خدا آنها را شفاعت كنند، و در مشكلات ياريشان دهند، اما چه پندار نادرست و خيال خامى؟!
***
هرگز آن چنان كه آنها پنداشتند نيست، نه تنها بت‌ها مايه عزتشان نخواهند بود، بلكه سرچشمه ذلت و عذابند، و به همين جهت، «به زودى، يعنى در روز رستاخيز معبودها منكر عبادت عابدان مى‌شوند، و از آنها بيزارى مى‌جويند، بلكه بر ضدشان خواهند بود» «كَلَّا سَيَكْفُرُونَ بِعِبادَتِهِمْ وَ يَكُونُونَ عَلَيْهِمْ ضِدّاً».
اين جمله، اشاره به همان مطلبى است كه در آيات ١٣ و ١٤ سوره «فاطر» مى‌خوانيم: وَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ ما يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ* إِنْ تَدْعُوهُمْ لايَسْمَعُوا دُعاءَكُم ... وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَكْفُرُونَ بِشِرْكِكُمْ: