كشيده شده، از مو باريك‌تر و از شمشير تيزتر است نيز شاهد و گواه ديگرى بر اين تفسير است. «١»
اما اين كه بعضى مى‌گويند: آيه ١٠١ سوره «انبياء»: أُولئِكَ عَنْها مُبْعَدُونَ: «آنها (مؤمنان) از آتش دور خواهند بود» دليل بر تفسير اول است، صحيح به نظر نمى‌رسد؛ زيرا اين آيه مربوط به جايگاه دائمى و قرارگاه هميشگى مؤمنان است، حتى در آيه بعد از آن مى‌خوانيم: لايَسْمَعُونَ حَسِيْسَها: «مؤمنان حتى صداى شعله‌هاى آتش را نمى‌شنوند».
«اگر ورود در آيه مورد بحث، به معنى نزديك شدن باشد، نه با كلمه «مُبْعَدُون» سازگار است و نه با جمله «لايَسْمَعُونَ حَسِيْسَها».
***
پاسخ به يك سؤال
تنها سؤالى كه در اينجا باقى مى‌ماند اين است كه: فلسفه اين كار از نظر حكمت پروردگار چيست؟ به علاوه آيا مؤمنان از اين كار آزار و عذابى نمى‌بينند؟
پاسخ اين سؤال كه از هر دو جنبه در روايات اسلامى وارد شده است، با كمى دقت روشن مى‌شود:
در حقيقت مشاهده دوزخ و عذاب‌هاى آن، مقدمه‌اى خواهد بود كه مؤمنان از نعمت‌هاى خداداد بهشت، حداكثر لذت را ببرند؛ چرا كه «قدر عافيت را كسى داند كه به مصيبتى گرفتار آيد» (وَ بِالأَضْدادِ تُعْرَفُ الْا شْياءُ).
در اينجا مؤمنان گرفتار مصيبت نمى‌شوند، بلكه تنها صحنه مصيبت را مشاهده مى‌كنند و همان گونه كه در روايات فوق خوانديم، آتش بر آنها سرد و