أَعْرَضَ عَنْهُ فَإِنَّهُ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وِزْراً».
آرى اعراض از پروردگار، انسان را به بيراهه‌هائى مى‌كشاند كه بارهاى سنگينى از انواع گناهان، و انحرافات فكرى و عقيدتى را بر دوش او مى‌نهد (اصولًا كلمه وزر، خود به معنى بار سنگين است و ذكر آن به صورت نكره تأكيد بيشترى در اين زمينه مى‌كند).
***
پس از آن اضافه مى‌كند: «آنها در ميان اين اعمالشان جاودانه خواهند ماند» «خالِدِينَ فِيهِ».
«و اين بار سنگين گناه، بد بارى است براى آنها در روز قيامت» «وَ ساءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ حِمْلًا».
جالب توجه اين كه: ضمير «فِيهِ» در اين آيه به «وزر» باز مى‌گردد يعنى آنها در همان وزر و مسئوليت و بار سنگينشان، هميشه خواهند ماند، (دليلى نداريم كه در اينجا چيزى را در تقدير بگيريم و بگوئيم آنها در مجازات يا در دوزخ جاودانه مى‌مانند) و اين خود اشاره‌اى است به مسأله تجسم اعمال و اين كه انسان به وسيله همان اعمال و كارهائى كه در اين جهان انجام داده در قيامت پاداش نيك يا مجازات مى‌بيند.
***
سپس به توصيف روز قيامت و آغاز آن پرداخته چنين مى‌گويد: «همان روزى كه در صور دميده مى‌شود، و گنهكاران را با بدن‌هاى كبود و تيره در آن روز جمع مى‌كنيم» «يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ وَ نَحْشُرُ الْمُجْرِمِينَ يَوْمَئِذٍ زُرْقاً».
همان گونه كه قبلًا هم اشاره كرده‌ايم، از آيات قرآن استفاده مى‌شود: پايان اين جهان و آغاز جهان ديگر با دو جنبش انقلابى و ناگهانى صورت خواهد