بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ مِنَ الرَّحْمنِ».
در واقع اگر خداوند آسمان (جوّ زمين) را سقف محفوظى قرار نداده بود (آن گونه كه در آيات قبل گذشت) همين به تنهائى كافى بود كه شما را شب و روز در معرض بمباران سنگ‌هاى آسمانى قرار دهد.
خداوند رحمان آن قدر به شما محبت دارد كه مأموران مختلفى را براى حفظ و نگاهبانيتان قرار داده، كه اگر يك لحظه از شما جدا شوند سيل بلاها به سويتان سرازير مى‌شود.
قابل توجه اين كه: در اين آيه به جاى «اللّه»، «رحمان» به كار رفته، يعنى ببينيد شما چقدر گناه كرده‌ايد كه حتى خداوند كانون رحمت عامه را به خشم آورده‌ايد.
آنگاه اضافه مى‌كند: اما آنها از ياد پروردگارشان روى‌گردانند، نه به مواعظ و اندرزهاى پيامبران او گوش فرا مى‌دهند، و نه ياد خدا و نعمت‌هايش دل آنها را تكان مى‌دهد، و نه لحظه‌اى انديشه خود را در اين راه به كار مى‌اندازند «بلكه از ياد پروردگارشان روى‌گردانند» «بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُعْرِضُونَ».
***
باز به عنوان سؤال، مى‌پرسد: اين كافران ظالم و گنهكار در برابر كيفرهاى الهى به چه چيز دل بسته‌اند؟ «آيا آنها خدايانى دارند كه مى‌تواند از آنان در برابر ما دفاع كند»؟! «أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنا».
«اين خدايان ساختگى آنها حتى نمى‌توانند خودشان را يارى دهند و از خويشتن دفاع كنند» «لايَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ».
«و نه از ناحيه ما به وسيله رحمت و نيروى معنوى يارى و همراهى