الْجَنَّةِ وَ مَنْزِلٌ فِى النَّارِ، فَأَمَّا الْكافِرُ فَيَرِثُ اْلُمؤْمِنَ مَنْزِلَهُ مِنَ النَّارِ، وَ الْمُؤْمِنُ يَرِثُ الْكافِرَ مَنْزِلَهُ مِنَ الْجَنَّةِ:
«هر كس، بدون استثناء منزلگاهى در بهشت و منزلگاهى در دوزخ دارد، كافران منزلگاه دوزخى مؤمنان را به ارث مى‌برند، و مؤمنان جايگاه بهشتى كافران را»! «١»
ذكر اين نكته نيز لازم است كه: «وراثت» به آن معنى كه در حديث آمده بر اساس پيوندهاى نسبى نيست، بلكه، بر اثر پيوند مكتبى و عملى و تقوا است.
از شأن نزولى كه بعضى از مفسران در آيه فوق، نقل كرده‌اند نيز همين معنى استفاده مى‌شود كه: يكى از مشركان به نام «عاص بن وائل» مزد كارگر خود را (كه گويا مرد مسلمانى بوده است) نپرداخت، و به طعنه گفت: اگر آنچه محمّد مى‌گويد، حق باشد ما از هر كس به نعمت‌هاى بهشت سزاوارتريم، در همانجا مزد اين كارگر را به طور كامل خواهم پرداخت! آيه فوق نازل شد و گفت: «اين بهشت مخصوص بندگان با تقوا است».
***